Dwumiesięcznik dla chorych

Czynić miłosierdzie – 400 lat charyzmatu wincentyńskiego

Autor: , opublikowano: 28.08.2017

Czynić miłosierdzie – 400 lat charyzmatu wincentyńskiego

Określenie „charyzmat wincentyński” oznacza specyficzny sposób wcielania w życie Chrystusowej Ewangelii, jaki nam pozostawił św. Wincenty à Paulo: to jego gorliwość o zbawienie dusz, to przykład czynnej miłości bliźniego, a także prostota, pokora i łagodność, które go cechowały. Pragnął on, z natchnienia Ducha Świętego, wiernie naśladować Miłosiernego Zbawiciela głoszącego słowem i czynem Ewangelię ubogim oraz z miłością pochylającego się nad wszelkim ludzkim cierpieniem. W bieżącym roku obchodzimy 400. rocznicę narodzin tego tak cennego dla Kościoła charyzmatu.

Narodziny charyzmatu wincentyńskiego

Święty Wincenty à Paulo wygłosił 25 stycznia 1617 roku w Folleville kazanie o spowiedzi generalnej z całego życia. Bodźcem do tego było wcześniejsze spotkanie z umierającym człowiekiem, który, jak się okazało, całe życie zatajał grzechy ciężkie, przez co jego spowiedzi były świętokradzkie. Dopiero spotkanie z ks. Wincentym na łożu śmierci pomogło mu uporządkować sprawy sumienia. Wygłoszone przez ks. Wincentego kazanie przyniosło owoce w postaci licznych nawróceń. Podobne misje kaznodziejskie przeprowadził w wielu wiejskich parafiach i te doświadczenia duszpasterskie doprowadziły do założenia w 1625 roku Zgromadzenia Misji (Księży Misjonarzy), które miało podjąć zapoczątkowane przez niego dzieło ewangelizacji ubogiego i zaniedbanego religijnie ludu wiejskiego.

Inne wydarzenie wskazało ks. Wincentemu potrzebę zorganizowania pomocy dla ludzi chorych i opuszczonych. W tym samym czasie został proboszczem parafii Châtillon. W niedzielę 20 sierpnia 1617 roku, przed Mszą Świętą, powiadomiono go, że w pobliskiej wiosce jest rodzina doświadczona chorobą i pozbawiona środków do życia. Wspomniał o tym w kazaniu do swoich wiernych. Apel ks. Wincentego o pomoc spotkał się z żywym i spontanicznym odzewem, ale ta sytuacja pokazała też, że aby miłosierdzie było rzeczywiście skuteczne, musi być zorganizowane. W ten sposób powstało pierwsze Bractwo Miłosierdzia, które koncentrowało swoją służbę na odwiedzinach chorych w ich domach. Za tym dziełem pojawiło się wiele podobnych (domy opieki dla bezdomnych, starców, porzuconych dzieci, szpitale), a w 1633 roku zakłada Wincenty, przy udziale św. Ludwiki de Marillac, Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia. Organizuje też duszpasterstwo dla galerników, niewolników, dla ofiar wojen, a także rozpoczyna działalność misyjną w krajach północnej Afryki, głównie na Madagaskarze.

Rodzina Wincentyńska

Zapoczątkowane przez Wincentego dzieła na rzecz ubogich dały początek Rodzinie Wincentyńskiej, która stała się bardzo liczną grupą na świecie. Powstała ona, jak zauważył pap. Franciszek, z czułości i współczucia, jakie św. Wincenty okazywał najuboższym. Pod tym terminem rozumie się dzisiaj różne instytucje w Kościele, które bezpośrednio albo pośrednio żyją charyzmatem wincentyńskim. Liczy ona ok. 160 podmiotów. W porządku chronologicznych najważniejszymi są: Międzynarodowe Stowarzyszenie Miłosierdzia (AIC) – rok założenia: 1617, 260 tys. członków w 49 krajach; Zgromadzenie Księży Misjonarzy (CM) – rok założenia: 1625, ok. 4 tys. członków w 80 krajach; Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia (SM) – rok założenia: 1633, ok. 19 tys. sióstr w 87 krajach; Konferencje Świętego Wincentego à Paulo (SWP) – rok założenia: 1833, ok. 960 tys. członków w 135 krajach; Wincentyńska Młodzież Maryjna (JMV) – rok założenia: 1830, ok. 240 tys. członków w 45 krajach; Stowarzyszenie Cudownego Medalika (AMM) – rok założenia: 1905, ok. 10 mln członków w 60 krajach; Świeccy Misjonarze św. Wincentego à Paulo (MISEVI) –  wywodzą się z Hiszpanii, założeni w latach 90. XX wieku, od tamtej pory realizują wiele projektów misyjnych na całym świecie.

Rodzina Wincentyńska opiera się na: uznaniu św. Wincentego za własnego założyciela i za pierwszorzędne źródło inspiracji, usilnym dążeniu do służenia ubogim, duchowości św. Wincentego, akceptującej czynną i praktyczną miłość, przeżywanej w prostocie oraz pokorze.

Okazywać miłosierdzie

Okazywanie miłości poprzez świadczenie miłosierdzia stanowiło podstawową zasadę życia św. Wincentego i tych, którzy poszli za nim. Mawiał: „Miłość jest najwyższą zasadą i wszystkie reguły do niej się odnoszą. Ona jest «wielką panią» i trzeba czynić wszystko, czego ona wymaga. Jeżeli miłość Boga jest ogniem, to gorliwość w służbie ubogim jest jego płomieniem; jeżeli miłość Boga jest słońcem, to ta gorliwość jest jego promieniem. Jest ona tym, co jest najbardziej czystego w miłości Boga”.

Doświadczenia z 1617 roku ukazały mu w pełnym świetle ubóstwo duchowe i materialne ludzi, których spotykał. Były to w jego oczach dwa nierozerwalne aspekty ubóstwa. Dlatego nieustannie powtarzał: „Należy zaradzać potrzebom ubogich zarówno co do ciała, jak i co do ducha. Musimy to czynić sami i zachęcać do tego innych”. Takie działania miały przywracać ubogim ich ludzką godność.

Święty Wincenty miał w sobie odwagę działania, umiał dawać i to dawać siebie. Był człowiekiem, który własną świętością zachęcał do świętości innych. Również dzisiaj jest wzorem dla każdego z nas, a zwłaszcza dla tych, którzy podejmują pracę dla ubogich i z ubogimi. Papież Franciszek w swoim przesłaniu na 400-lecie charyzmatu wincentyńskiego powiedział: „ (…) aby dostrzec nędzę ubogich i okazać im bliskość, nie trzeba kierować się wielkimi ideałami, ale żyć tajemnicą wcielenia, która była szczególnie bliska św. Wincentemu. Jest to tajemnica Boga, który się uniżył, stał się człowiekiem, żył pośród nas i umarł, aby podźwignąć i zbawić człowieka”.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *