Dwumiesięcznik dla chorych

Między nami mur

Autor: , opublikowano: 31.10.2013

Między nami mur

Od pewnego czasu w mediach lub od znajomych coraz więcej słyszymy o autyzmie. Ale czy tak naprawdę do końca wiemy, czym on jest? Co to za jednostka chorobowa?

Zamknięci w swoim świecie

Autyzm to zaburzenie rozwojowe, które najczęściej ujawnia się w ciągu pierwszych trzech lat życia dziecka. Został opisany w latach 40. naszego stulecia przez Leo Kannera, który wyodrębnił grupę dzieci odróżniających się zachowaniem od swoich rówieśników. Cechami charakterystycznymi dla nich są: głęboki brak kontaktów uczuciowych z ludźmi, wycofanie się z kontaktów społecznych lub niezdolność do ich tworzenia, obsesyjna potrzeba zachowania identyczności otoczenia, mutyzm (milczenie), nierozwinięta umiejętność używania języka, posługiwanie się takim rodzajem mowy, który nie służy porozumiewaniu się z otoczeniem, wykonywanie i powtarzanie tych samych ruchów, np. machanie rękami, kręcenie się w kółko.

Zaburzenie to występuje u około 2-9 przypadków na 10 000 dzieci. Częściej dotyczy on chłopców. Jest trzecim najczęściej spotykanym zaburzeniem rozwojowym, częstszym niż zespół Downa. Ani rasa, ani warstwa społeczna nie mają wpływu na rozwój tego zaburzenia.

Zagadka nie całkiem rozwiązana

Podobnie jak w większości zaburzeń psychicznych jego etiologia nie została do końca poznana. Prawdopodobnie role odgrywają zarówno czynniki biologiczne, jak i psychologiczne. U podłoża hipotezy biologicznej leży mikrouszkodzenie mózgu, które może powstać w okresie prenatalnym, okołoporodowym czy nawet po urodzeniu. Ważnym czynnikiem jest zatem niedotlenienie, które skutkuje mikrouszkodzeniem mózgu, ujawniającym się początkowo zaburzeniami dotyczącymi mowy, a potem wszystkich sfer osobowości. Koncepcja psychologiczna zakłada zaś, że autyzm powstaje wskutek traumatyzacji – ciężkiej sytuacji w okresie noworodkowym lub wczesnodziecięcym. Uraz ten zaburza prawidłowy rozwój dziecka.

Nie ma jednoznacznych testów medycznych pozwalających rozpoznać tę chorobę. Właściwa diagnoza opiera się na obserwacji dziecka, jego stopnia komunikacji, zachowania i rozwoju. Ważne, aby diagnoza była postawiona przez specjalistę mającego doświadczenie w leczeniu autyzmu.

Droga ku spotkaniu

Prawidłowo prowadzona terapia opiera się na przygotowaniu rodziców do pracy z dzieckiem poprzez wyjaśnienie im jego zachowań, rozszerzeniu form kontaktu z dzieckiem, przede wszystkim kontaktu fizycznego, oraz stymulacji dziecka do kontaktów fizycznych.

Najbardziej skuteczną formą terapii jest tzw. metoda wymuszonego kontaktu, zakładająca kontakt fizyczny z matką, dzięki któremu dziecko odzyskuje poczucie bezpieczeństwa. Dla terapii autyzmu kluczowe znaczenie ma właśnie matka i wczesne postawienie diagnozy, zanim dziecko wytworzy sobie chorobowe schematy reagowania i zachowania.

 

Zapamiętajmy!

1. Autyzm jest zaburzeniem neurorozwojowym.

2. Jego przyczyny nie zostały do końca poznane.

3. Częściej występuje u chłopców.

4. Pojawia się w ciągu pierwszych trzech lat życia dziecka.

5. Charakteryzuje się niezrozumiałą mową, obsesyjnymi zachowaniami, brakiem umiejętności nawiązywania i podtrzymywania kontaktów społecznych.

6. Kluczowe znaczenie dla terapii ma matka, która zapewnia dziecku poczucie bezpieczeństwa.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *