Dwumiesięcznik dla chorych

Świat źle widziany

Autor: , opublikowano: 25.08.2015

Świat źle widziany

O schizofrenii chyba słyszeli wszyscy. Każdy z nas zetknął się kiedyś z ta nazwą. Często lękamy się takiego rozpoznania choroby czy to odnośnie nas samych, czy kogoś z naszych bliskich. Lęk ten jest zupełnie nieuzasadniony. Schizofrenia jest jednostką chorobową jak każda inna choroba i nie należy się jej wstydzić tylko odpowiednio leczyć i pozwolić sobie pomóc.

Czym jest schizofrenia?

Schizofrenia zwana chorobą Bleurera jest przewlekłą chorobą psychiczną, która charakteryzuje się nieadekwatnym postrzeganiem otaczającego nas świata, przeżywaniem, oceną rzeczywistości. Jest to choroba, którą trzeba leczyć. Ryzyko zachorowania wynosi około 1%. Występuje w równym stopniu u obu płci, głównie dotyczy ludzi młodych .Ryzyko samobójstw u osób ze schizofrenią wynosi 10%.

Przyczyn choroby nie da się jednoznacznie określić. Uważa się, że znaczenie mają czynniki genetyczne, środowiskowe jak i osobista predyspozycja do wystąpienia choroby. Często pierwsze pojawienie się objawów spowodowane jest stresem, ale nie można uznać sytuacji stresowej jako przyczyny choroby, jedynie jako czynnik wyzwalający.

Początek choroby może być nagły i wtedy na ogół rodzina i sam chory nie ma wątpliwości, że coś się dzieje i zaczynają szukać pomocy. Inaczej jest w przypadku stopniowo narastających objawów, kiedy to mamy do czynienia z powolnym zanikiem funkcji społecznych oraz zmniejszonym zainteresowaniem u pacjenta. Chory staje się podejrzliwy, tracone są relacje międzyludzkie. Stopniowo zamyka się w domu. W tym przypadku kontakt z lekarzem jest opóźniony, dlatego ważne jest zwracanie uwagi nawet na najmniejsze zmiany zachowania u bliskich, aby jak najwcześniej rozpoznać i leczyć to zaburzenie.

Jakie są objawy choroby?

Objawy schizofrenii możemy podzielić na pozytywne i negatywne. Nazwa ich nie wiąże się z korzystnym bądź nie wpływem na pacjenta, ale mówi o nadmiarze jakiejś cechy lub jej niedoborze. Co zaliczymy do objawów pozytywnych? Objawy pozytywne, czyli wytwórcze, to omamy i urojenia. Omamy to zaburzenia dotyczące słuchu, wzroku, smaku, węchu. Chory słyszy różne głosy, na przykład: stukanie, pukanie, pojedyncze słowa czy zdania. Czasami głosy mogą nakazywać wykonanie jakichś czynności. W przypadku omamów wzrokowych widziane są kształty, przedmioty, a nawet osoby, które w rzeczywistości nie istnieją.

Urojenia są zaburzeniami myślenia, które powodują, że chory nieadekwatnie postrzega rzeczywistość. Tym zaburzeniom towarzyszy silny krytycyzm, to znaczy otoczenie nie jest w stanie wytłumaczyć pacjentowi, że jest w błędzie. Przykładem urojeń może być przekonanie, że chory jest śledzony, że ludzie na niego patrzą lub się śmieją.

Czym są objawy negatywne?

Polegają one na stopniowym wycofaniu się ze społeczeństwa, utratą zainteresowań, unikaniu innych osób – „on nie wychodzi z domu”, brakiem zainteresowania: ”rób co chcesz”, ”wszystko mi jedno” – można często usłyszeć od osób chorych. Do tego dołącza brak zdolności planowania, mniejsza dbałość o siebie, spowolnienie ruchowe, niezdolność do odczuwania przyjemności. Spada poziom koncentracji, uwagi, zdolność uczenia się, zapamiętywania. Często pojawia się smutek, żal, lęk. Występują zachowania nieadekwatne do danej sytuacji.

Gdzie po pomoc?

W przypadku wystąpienia powyższych objawów należy zgłosić się do lekarza. Najczęściej rozpoznanie choroby stawia lekarz psychiatra, który też rozpoczyna leczenie. Kontynuowanie leczenia może odbywać się u lekarza pierwszego kontaktu, który może także wypisywać leki. Jednak aby pacjent mógł otrzymywać leki na refundacje konieczne jest zaświadczenie od specjalisty o rozpoznaniu choroby, jak również o leczeniu, jakim ma być pacjent objęty. Wówczas chory zgłasza się do psychiatry tylko okresowo.

Temat schizofrenii znajduje się na pograniczu medycyny i życia duchowego, dlatego myślę, że w uzasadnionych przypadkach należy poradzić się kierownika duchowego (jeśli się takiego posiada) lub doświadczonego spowiednika.

 Zapamiętaj!

Gdy zostanie postawione rozpoznanie choroby, konieczne jest leczenie przewlekłe. Nie należy odstawiać leków w razie poprawy stanu pacjenta, bowiem schizofrenia jest chorobą przewlekłą.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *